بحران آب در ایران؛ مصرف بی رویه مردم یا سرپوشی بر یک چپاول مزمن
بحران آب؛ زنگ خطر برای رژیم و جامعه
ایران درگیر یکی از شدیدترین بحرانهای زیستمحیطی تاریخ خود شده است. سدهای تهران با تنها ۱۶٪ ظرفیت، جمعیت میلیونی پایتخت و البرز را در آستانه فروپاشی آبی قرار دادهاند. کارشناسانی مانند عیسی کلانتری و مسعود پزشکیان، این وضعیت را «فاجعهبار» و «خطرناکتر از حد تصور» توصیف کردهاند. در این میان، حکومت بهجای مسئولیتپذیری، مردم را مقصر جلوه میدهد و با قطع آب و برق، فشار مضاعفی بر زندگی روزمره آنها تحمیل میکند.
مافیای آب؛ تجارت مرگ در دل قدرت
ریشه بحران را باید در مافیای آب جستوجو کرد؛ شبکهای از نهادهای حکومتی وابسته به بیت رهبری و سپاه پاسداران که با سدسازیهای بیرویه و انتقالهای غیرعلمی آب، نابودی منابع را تسریع کردهاند. بیش از ۱۰۰ سد در حوضه دریاچه ارومیه ساخته شده و شمار چاههای آب از ۷۰۰۰ به ۹۰٬۰۰۰ رسیده است؛ فجایعی که نه طبیعی، بلکه حاصل سیاستگذاری معیوب و رانتمحورند.
در اصفهان، زایندهرود به نفع صنایع شبهنظامی مانند فولاد مبارکه منحرف شده و در خوزستان، پروژههای نیشکر و پسابهای شور، زمینها را به شورهزار بدل کردهاند.
سوءمدیریت نظام؛ از بحرانسازی تا سرکوب
رژیم نه تنها اقدامی برای اصلاح این سیاستها انجام نداده، بلکه با ابزارهایی مانند افزایش تعرفه، قطع ۲۴ ساعته آب و اعمال سیاستهای تنبیهی، به سرکوب بیشتر مردم روی آورده است. تعطیلیهای گسترده و اجبار به صرفهجویی، تنها تلاشهایی برای انکار عمق بحران و انتقال مسئولیت به مردماند.
اعتراضات سبزوار و جرقههای قیام
در واکنش به این بحران، مردم در نقاط مختلف کشور به خیابان آمدهاند. در سبزوار، زنان و مردان با بستن مسیرها و شعارهایی مانند «مرگ بر این ولایت»، علیه شرایط غیرانسانی زندگی اعتراض کردند. این حرکتها، نه تنها مطالبه آب، بلکه فریادی برای تغییر بنیادین است. همانگونه که در اعتراضات پیشین در خوزستان، اصفهان و چهارمحال دیده شد، خشم اجتماعی در حال سازمانیافتن است.
کانونهای شورشی؛ پاسخ سازمانیافته به بحرانها
در قلب این تحرکات، کانونهای شورشی نقش کلیدی ایفا میکنند. آنها نه تنها در افشای عوامل بحران آب فعالاند، بلکه با اقدامات میدانی و پیامهای سیاسی، خواهان برچیدن ساختار فاسد مافیای آب و خود رژیماند. راهحل آنها روشن است: نه مماشات خارجی، نه وعدههای اصلاحطلبانه؛ فقط قیام سازمانیافته و راه حل سوم.
بحران آب، چهره واقعی رژیم را افشا کرد
بحران آب، شاخص روشن فروپاشی ساختاری رژیم ولایت فقیه است. مردم دیگر تنها به دنبال آب نیستند؛ آنها خواستار پایان نظامی هستند که حیات، کرامت و آیندهشان را تهدید میکند. اعتراضات اخیر و خیزشهای شهری، همراه با نقشآفرینی کانونهای شورشی، نشان میدهند که جامعه ایران در مسیر تغییر اساسی قرار گرفته است و قیام تنها راه برونرفت از چرخه بحران است.
بیشتر بخوانید:
۳۰ تیر و کانونهای شورشی؛ تداوم راه مصدق در عصر ولایت فقیه
همچنین در مورد بحران آب ایران:
منشا فاجعه بیآبی (۱)
- سایت کالج آزادی در شبکههای اجتماعی:اینستاگرام / تلگرام / یوتیوب
لطفا نظراتتان را در کامنت با ما به اشتراک بگذارید.
