تجمعات اعتراضی اقشار تا کجا گسترش پیدا میکند؟
روزی نیست که کف خیابانهای ایران شاهد تجمعات اعتراضی اقشار مختلف میهن نباشد؛ اعتراض کسبه پارچهفروش و کسبه بازار کفاشان و بازار سپهسالار / بازنشستگان شهرهای مختلف/ کارگران شرکت نفت در پارس جنوبی/ کارگران پتروشیمی کارون/ غارت شدگان کینگ مانی تهران/ پرسنل و کادر درمان بیمارستان کوثر ـ سمنان/ بازنشستگان فرهنگی/ کارگران پتروشیمی آبادان/ پرستاران بیمارستان گاندی تهران و …
شعارهای این تجمعات روز به روز رادیکالتر شده است و سران و تمامیت نظام را مورد تهاجم قرار می دهد. مانند: تن برود جان برود آزادی از تن نرود/ جنگ افروزی کافیه سفره ما خالیه / معلم وکارگر زندانی آزاد باید گردد«حاصل کار دولت، غارت جیب ملت»؛ « دشمن ما هم اینجاست، دروغ میگن آمریکاست»؛ «کو مهار تورم، دروغ نگید به مردم»؛ «کارگر زندانی آزاد باید گردد»؛ « معلم زندانی آزاد باید گردد»؛ « تن برود جان برود، آزادی از بین نرود»؛ « جنگ افروزی کافیه، سفره ما خالیه»؛ «میجنگیم میمیریم، حقمونو میگیریم»؛ « ایران را غارت کردند، ما را بیچاره کردند».
از سوی دیگر شاهد وحشت رژیم بحرانزده آخوندی از خیزشهای اعتراضی هستیم تا جایی که دری نجف آبادی وزیرسابق اطلاعات و نماینده خامنه ای در اراک با وقاحت گفت: «بعضی ها توقعهای بیجا نداشته باشند هی هر روز قاشق بزنند حقوق میخواهیم توی این شرایط هر گونه ایجاد اختلال خیانت است؛ شرایط کشور یک شرایط محدودی است بودجه کشور محدود است»
نتیجه:
در سالی که گذشت دستکم ۳۹۱۸مورد حرکت اعتراضی اقشار مختلف وجود داشت و هر روزی که می گذرد این نظام قادر به حل ساده ترین مشکلات اقشار میهن نیست در نتیجه هر چه جلوتر می رویم؛ اعتراض ها گسترش پیدا می کند و در پیوند با عملیات شورشگران راه آزادی و کانون های شورشی زمینه قیام مردم ایران را فراهم می کنند.
