از اواسط سال ۱۳۶۷ بیش از ۳۰ هزار زندانی سیاسی در ایران تیرباران و حلقآویز و اغلب به صورت مخفیانه در گورهای جمعی در مکانهایی نامعلوم دفن شدند.
بیشتر آنها از اعضاء و هواداران سازمان مجاهدین خلق ایران بودند.
مقامات رژیم ایران نهتنها قتل عام ۶۷ را انکار نکردند، بلکه برخی به صراحت به آن اذعان نمودند.
مصطفی پورمحمدی در مرداد ۱۳۹۸ گفت: «پرداختن به این موضوع موضوعیتی ندارد. حالا بخاطر فضای روانی بدهکاریم و باید پاسخ بدهیم؟»
با فراخوان به جنبش دادخواهی قتل عام شدگان تابستان ۶۷ از سوی خانم رجوی در مرداد ۱۳۹۵ این موضوع بطور گسترده به رسانهها، دانشگاهها، فضای مجازی و به اقصی نقاط شهرهای ایران راه یافت و بعضی از مقامات رژیم بعد از ۲۹ سال ناگزیر به موضعگیری حول آن شدند.
بسیاری از شخصیتها، و سازمانها و ارگانهای بینالمللی مانند سازمان ملل متحد، سازمان عفو بینالملل، گزارشگر ویژه ملل متحد در زمینه حقوقبشر قتل عام ۶۷ را محکوم کردهاند.
یاد این قهرمان سربه دار را گرامی میداریم.
«نه میبخشیم و نه فراموش میکنیم.»
