لیست مطالب
دادخواهی ۳۷ ساله – فصل ۳
1 اعتراف ناگزیر رژیم
به دنبال تلگرامهای مسعود رجوی در مورد قتل عام زندانیان سیاسی و بسیج هواداران سازمان در کشورهای اروپایی و امریکایی و فشارهایی که به رژیم از طرف کشورهای مختلف وارد شد، سران رژیم ناگزیر از اعتراف به کشتار کردند. از جمله خامنهای در ۱۵ آذر ۶۷ گفت: «کسی که در داخل زندان با حرکات مجاهدین ارتباط دارد، او محکوم به اعدام است و اعدامش هم میکنیم. با این مسئله شوخی نداریم»
2 ارسال مشخصات ۱۱۰۰مجاهد قتل عام شده
در تاریخ ۲۰ دی ۶۷، مسعود رجوی به عنوان مسئول شورای ملی مقاومت ایران در تلگرامی به خاویار پرزدوکوئیلار دبیر کل سازمان ملل نوشت: «محترما اسامی و مشخصات بیش از ۱۱۰۰تن از فرزندان مردم ایران که از زمان برقراری آتش بس در جنگ ایران و عراق توسط رژیم خمینی اعدام شده ضمیمه میباشد»
3 بیانیه عفو بین المللی برای توقف قتل عام
خبرگزاری فرانسه ۸ بهمن ۶۷ گزارش داد که سازمان «عفو بین الملل» در ژنو «جامعه بین الملل را به آوردن فشار روی رژیم تهران فراخواند تا به موج فعلی اعدامهای سیاسی در ایران پایان دهد» این اعدامها، از اوائل سال ۱۹۸۰ که چندهزار تن از مخالفین سیاسی کشته شدهاند، مهمترین اعدامهاست. قربانیان اکثرا از سازمان مجاهدین خلق ایران میباشند
4 اسامی ۱۵۰۰ قتل عام شده
مجاهدین خلق ایران روز ۱۵ بهمن ۶۷ لیست اسامی و مشخصات ۱۵۰۰ تن از زندانیان هوادار مجاهدین را که طی ماههای اخیر اعدام گشتهاند در اختیار دبیر کل ملل متحد و دیگر مراجع بین المللی قرارداد. نکته بسیار مهم این است که علیرغم دفن مخفیانه اجساد شهدا و علیرغم این که دژخیمان رژیم تک تک خانواده شهدا را بشدت از عواقب انتشار اسم فرزندان شهیدشان میترساندند، اما مجاهدین همراه با خانوده شهدا تلاش فوق العادهای میکردند که هر اسمی و مشخصاتی از شهدا به دست میآورند به سرعت به ارگانهای بین المللی اعلام کنند.
5 ادمه نسل کشی
در ادامه نسل کشی رژیم که از ۵مرداد ۶۷ شروع شده بود، برخلاف ادعای مأموران رژیم، تا آخر بهمن ۶۷ هم ادامه داشت. مطابق گزارشاتی که مجاهدین خلق از داخل ایران دادند، در ۲۳ بهمن ۶۷ در بندر عباس ۸ زندانی سیاسی و ۵ روز قبل از آن هم ۱۸ زندانی سیاسی دیگر در این شهر حلق آویز کردند.
6 کشف گورهای دستجمعی
در آغاز سال ۱۳۶۸، چند گور دستجمعی در جاده تهران – چالوس کشف شد. یکی از این گورها موقعی کشف شد که عابرین متوجه دمپاییهای زیاد آغشته به خون متعلق به زندانیان اعدام شده گردیدند. مزدوران که عجله داشتند تا اجساد را بدون آن که کسی متوجه شود دفن کنند، نتوانسته بودند دمپاییها را مخفی کنند.
