دانشجویان و دانش آموزان مشعلهای تظاهرات
در سال ۱۳۵۶، با کاهش قدرت ساواک و محدودیت در نگهداری زندانیان سیاسی، من در شهریور همان سال آزاد شدم. شرایط جامعه تغییر کرده بود و دانشجویان و دانشآموزان با شعارهای “مرگ بر شاه” تظاهرات میکردند.
یکی از دوستانم، که قصد داشت به آمریکا برود، از این تصمیم منصرف شد و به تظاهراتها پیوست.
ما در خیابانها جمع میشدیم و با شعارهایمان مردم را جذب میکردیم.
یک بار با تعداد کم در ایستگاه اتوبوس شعار دادیم و مسافران به ما پیوستند. تظاهرات بزرگ چند هزار نفرهای از خیابان شهباز به میدان ژاله و سپس به خیابان پیروزی شکل گرفت، اما با حمله نیروهای کماندو گارد جاویدان متوقف شد.
این تظاهرات روزانه با تصاویر شهدای مجاهد و شعار “زندانیان سیاسی آزاد باید گردند” ادامه مییافت. من نیز با مجاهدین آشنا شدم و در تظاهرات شرکت کردم.
