سرکوب و اعدام در ایران؛ از کلاس درس تا طناب دار
سرکوب و اعدام در ایران قلب جامعه را نشانه گرفته است. رژیم با ترس از قیام، جوانان را هدف قرار داده. امنیتی کردن مدارس و افزایش اعدامها، نقشهای برای خاموش کردن شعله مقاومت است.
امنیتی کردن کلاسهای درس
رادان، فرمانده نیروی انتظامی، با افتخار از جنگ هشتساله صحبت کرد. او دانشآموزان را داوطلبان اصلی جبههها خواند. علیرضا کاظمی، وزیر آموزش و پرورش، خود را سرباز رادان نامید. او در ۳۱ فروردین ۱۴۰۴ اعلام کرد امنیت از پیشدبستانی آغاز میشود. دبستان، به گفته او، جایی برای نهادینه کردن کنترل است. قالیباف نیز آموزش و پرورش را ریشه مشکلات فرهنگی دانست. سرکوب و اعدام در ایران با این سیاستها شدت یافته است. رژیم، وحشتزده از قیامهای ۹۶، ۹۸، و ۱۴۰۱، مدارس را سنگر سرکوب کرده. چرا که خامنهای دانشآموزان را نیروی اصلی خیزشهای آینده میبیند.
موج اعدامها
سرکوب و اعدام در ایران در زندانها نیز نمود دارد. در فروردین ۱۴۰۴، رژیم ۸۱ نفر را اعدام کرد. این شامل ۶ زندانی سیاسی، ۵ زن، و ۲ جوانی بود که زمان ارتکاب به جرم زیر ۱۸ سال داشتند. این آمار ۱۱.۵ برابر اعدامهای ۱۴۰۱ است. نسبت به ۱۴۰۲، ۲۰ برابر و نسبت به ۱۴۰۳، ۳.۵ برابر شده است. این جنایتها بنبست رژیم را فریاد میزند. خامنهای، حتی در مذاکرات، صدای قیام را میشنود. او سرکوب و اعدام را ابزاری برای ارعاب جامعه تبدیل کرده است.
نتیجهگیری
سرکوب و اعـدام در ایران خشم مردم را شعلهور کرده است. امنیتی کردن مدارس و اعدامهای بیرحمانه، رژیم را درمانده نشان میدهد. در این تاریکی، کانونهای شورشی چون مشعل امید میدرخشند. این جوانان شجاع، با سازماندهی اعتراضات، رژیم را به لرزه درآوردهاند. آنها در کوچهها و شهرها، مقاومت را زنده نگه میدارند. قیامهای ۹۶، ۹۸، و ۱۴۰۱ قدرت این کانونها را ثابت کرد. با اتحاد مردم و رهبری کانونهای شورشی، رژیم فرو خواهد پاشید. جوانان، آماده قیامی بزرگ، پایان سرکوب را رقم میزنند.
- سایت کالج آزادی در شبکههای اجتماعی:اینستاگرام / تلگرام / یوتیوب
لطفا نظراتتان را در کامنت با ما به اشتراک بگذارید.
