دکتر غلامحسین ساعدی، بزرگترین نمایشنامه نویس ایران و یکی از نامدارترین نمایشنامه نویسهای جهان
انجمن قلم ایران در تبعید نوشت:« به تازگی گورستان پرلاشِز پاریس شاهد کُنِش برخی دارِوُدستههای آزادیستیزی شد که تاب مخالفت با جنایتها و کردارهای پلید رژیم شاه را نداشتند و با آلودن سنگ مزار غلامحسین ساعدی، نویسنده انسانمدار و آزادیخواه یکی از شاخص ترین منتقدان استبداد و سرکوبگری رژیم شاه، سنگ مزار او را به کثافت وجود خود آلودند.»
غلامحسین ساعدی؛ انسانی بزرگ و عدالتخواه، هنرمندی متعهد، شورشگری علیه دو رژیم شاه و شیخ بودو آثار ارزشمند او در فرهنگ سازی جنبش ضد دیکتاتوری در ایران تاثیر به سزایی داشت و خواهد داشت.
او نویسندهای رزمنده که بهای مبارزه با دیکتاتوری شاه را با زندان و شکنجه شدن در ساواک شاه بهجان خرید در مبارزه برای سرنگونی دیکتاتوری فاشیستی و عقبمانده سلطنتی، دمی از پای ننشست و یاور بسیاری از رزمآوران آزادی بود در انقلاب ضدسلطنتی بهمن ۵۷، سلاح بهدست در یاری به همافران انقلابی نیروی هوایی، شرکت کرد و با آتش سلاحش به یاری نیروهای انقلابی برخاست در رویارویی با ارتجاع خمینی، بلافاصله جای خود را در صف مبارزه انقلابی با ارتجاع آخوندی و فرصتطلبان متحد خمینی، مشخص کرد پیوسته به یاری مجاهدین برخاست
پس از سی خرداد ۶۰ به حمایتش از مجاهدین ادامه داد در پاریس پیوسته از یاران مجاهدین و مقاومت انقلابی بود او مسعود رجوی رهبر مقاومت او را با عبارت «بهنور چشم مردم ایران»، خطاب کرد. و در این مسیر تا پایان عمر پربارش، استوار باقی ماند. یادش گرامی
