فشار حداکثری آمریکا؛ حلقه محاصره بر گردن نظام

در راستای فشار حداکثری آمریکا، وزارت خزانه‌داری این کشور تحریم‌های جدیدی اعمال کرد. این تحریم‌ها بیش از 30 فرد و کشتی در تجارت نفت نظام را هدف قرار داد.

وال‌استریت ژورنال نوشت: «در سیاست فشار حداکثری آمریکا، تحریم‌های جدید زنجیره تدارکات نفت ایران را هدف می‌دهد.» رئیس زیرکمیته خاورمیانه کنگره و رئیس دموکرات‌ها لایحه‌ای دوحزبی ارائه دادند. این لایحه برای تقویت تحریم‌های نفتی علیه رژیم و افزایش فشار بر رون تدوین شد.

در همین چارچوب، هند پایان همکاری در پروژه چابهار را اعلام کرد. گروه ویژه اقدام مالی (FATF) نیز نام رژیم را در لیست سیاه خود نگه داشت. رویترز گزارش داد: «دولت آمریکا برای کاهش صادرات نفت ایران به عراق فشار می‌آورد.» هدف این فشار ازسرگیری صادرات نفت از کردستان است.

درخواست ترامپ از نخست وزیر عراق

ترامپ از نخست‌وزیر عراق خواست روابط اقتصادی و نظامی با ایران را قطع کند. مایک والتز، مشاور امنیت ملی رئیس‌جمهور آمریکا، بر ادامه فشار تأکید کرد. او گفت: «در چارچوب فشار حداکثری آمریکا، باید بر گلوگاه‌های اقتصادی رژیم ایران فشار آورد.» او افزود که رژیم ایران هرگز به سلاح اتمی دست نخواهد یافت.

مجموعه این اقدامات پراکنده نیست. این اقدامات به خط مشی منسجم در چارچوب فشار حداکثری آمریکا تبدیل شده‌اند. روز به روز حلقه فشار بر گردن نظام تنگ‌تر می‌شود. خامنه‌ای باید انتخاب کند؛ عقب‌نشینی یا تشدید تضادها.

رژیم تلاش می‌کند مشکلات معیشتی مردم را به تحریم‌ها ربط دهد. اما مردم ایران و خامنه‌ای واقعیت را می‌دانند. در 45 سال گذشته حتی یک دلار از درآمدهای نجومی صرف مردم نشده است. این ثروت‌ها در دست خامنه‌ای و سرکردگان رژیم باقی مانده‌اند.

نتیجه آن، تشدید استثمار و افزایش فقر بوده است. این واقعیت‌ها نشان می‌دهد که فقط تحریم‌ها عامل مشکلات نیستند. ساختار حاکم نیز نقش اساسی دارد.