ماشین سازی تبریز- ثروتهای ملی چی شد؟ (۷۱تا۷۵)
در طول دهههای گذشته، یکی از بزرگترین خیانتها به مردم ایران، نابودی و غارت صنایع مادر و ثروتهای ملی کشور بوده است. کارخانههایی که زمانی ستون فقرات تولید و اشتغال در ایران محسوب میشدند، امروز در نتیجهٔ فساد، رانتخواری و سیاستهای ویرانگر حاکمیت، یا تعطیل شدهاند یا به جیب وابستگان خامنهای رفتهاند.
یکی از شاخصترین نمونهها، گروه ماشینسازی تبریز است؛ صنعتی که زمانی نماد توان مهندسی و خودکفایی کشور بود، اما به تدریج در مسیر چپاول و خصوصیسازیهای فاسد نابود شد.
آنچه در ادامه میآید، مروری است بر سرنوشت تلخ این صنعت مادر و سهم کارگران، مردم و نسلهای آینده از این غارت سازمانیافته…
بلعیده شدن صنایع مادر
گروه ماشینسازی تبریز یکی از اصلیترین صنایع مادر ایران و از بزرگترین مجموعههای صنعتی خاورمیانه بود؛ کارخانهای با حدود ۱۰۰۰ کارگر متخصص که نقشی حیاتی در توسعه صنعتی کشور داشت.
اما بهرغم اهمیت این صنعت مادر، خامنهای و همپالکیهایش آن را بین خود تقسیم کردند. ماشینسازی تبریز، که زمانی نماد استقلال صنعتی کشور بود، امروز در چنگال غارتگران بیت و سپاه پاسداران گرفتار شده است.
محصولات کمنظیر
تولیدات ماشینسازی تبریز شامل کمپرسورهای صنعتی، پمپهای آب، الکتروموتور، لیفتراک، موتورهای دیزلی، ماشینآلات نساجی، ماشینهای تراش و فرز بود.
چنین دامنهای از تولید نشان میداد که این کارخانه، به عنوان یک صنعت مادر، برای حیات و فعالیت صدها کارخانه و کارگاه دیگر حیاتی بود. اما غارتگران ثروت ملی تصمیم گرفتند با ورشکستسازی عمدی صنایع مادر و خصوصی، راه چپاول مردم را هموارتر کنند.
صادرات محصولات صنعتی
محصولات ماشینسازی تبریز نهتنها بخشی از نیاز داخلی را تأمین میکرد، بلکه به بیش از ۱۰ کشور از جمله آلمان، اتریش و ترکیه نیز صادر میشد.
اما خامنهای و سپاه، این مجتمع عظیم صنعتی را عمداً نابود کردند تا بتوانند کالاهای مشابه را با ارز و سرمایه مردم وارد کنند و سودهای کلان به جیب بزنند. لشگر بیکاران برایشان اهمیتی ندارد، اما غافلند که همین مردم روزی حقوق پایمالشده خود را بازپس خواهند گرفت.
دولت چکار کرد؟
در سالهای ۱۳۹۱ و ۱۳۹۲، دولت بهجای پرداخت بدهی خود به بانک صادرات، کارخانه ماشینسازی تبریز را به این بانک واگذار کرد.
در حالیکه هر ساله بودجههای کلان به بیت خامنهای و سپاه پاسداران اختصاص مییابد، بدهیهای دولت به بانکها سر به فلک میکشد و بار مالی آن بر دوش مردم سنگینی میکند. در واقع، هزینهٔ چپاول حاکمان از سفرهٔ مردم ایران پرداخت میشود.
ایستادگی کارگران
وقتی کارگران شجاع کارخانهماشینسازی تبریز فهمیدند که دولت این مجموعه را به بانک صادرات واگذار کرده، اعتراضات گستردهای به راه انداختند. مقاومت آنها موجب شد رژیم در سال ۱۳۹۳ کارخانه را موقتاً به سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران بازگرداند.
اما توطئهها پایان نداشت. مدتی بعد، کارخانه مجدداً با قیمتی ناچیز به همپالکیهای خامنهای واگذار شد. تجربه ماشینسازی تبریز نشان میدهد تنها با برچیده شدن رژیم ضدملی ولایت فقیه، میتوان سرمایههای ملی را به صاحبان واقعیاش، یعنی مردم ایران، بازگرداند.
بیشتر بخوانید:
ثروتهای ملی چی شد؟ (۳۲)
- سایت کالج آزادی در شبکههای اجتماعی:اینستاگرام / تلگرام / یوتیوب
لطفا نظراتتان را در کامنت با ما به اشتراک بگذارید.
