مبارزات دانشجویان در دهه ۵۰
سالهای ۱۳۵۰ تا ۱۳۵۳، جو سیاسی دانشگاه تحت کنترل هواداران سازمان مجاهدین و چریکهای فدایی بود و نمایندگان دانشجویی عمدتاً از این گروهها انتخاب میشدند، از جمله مهدی کتیرایی که به عنوان نماینده دانشجویان انتخاب شد. دستگیری دانشجویان نه تنها باعث رعب و وحشت نمیشد، بلکه شور انقلابی را تقویت میکرد. اعتراضات دانشجویی به دلایل مختلفی مثل کمبود خوابگاه، کمک هزینه تحصیلی و تجهیزات آزمایشگاهی هر روز گسترش مییافت. اعتراضات اغلب از دانشکده مکانیک شروع میشد و به دانشکده برق و الکترونیک و نهایتاً دانشکده هنرهای زیبا ختم میشد. هواداران سازمان مجاهدین در مسجد دانشگاه و کتابفروشی آمفیتئاتر تجمع داشتند و فعالیتهای سیاسی و مذهبی خود را هماهنگ میکردند. این تلاشها بخشی از مبارزه سیاسی علیه شاه بود.
