مریم اکبری منفرد: روایتی از مظلومیت و شقاوت
مریم اکبری منفرد، زنی است که در قلب تاریکی زندانهای رژیم آخوندی، ایستاده است، زنی که زندگیاش به مثابه یک تراژدی یونانی، پر از درد، از دست دادن و مقاومت بیوقفه در برابر ظلم است. او، مادری مهربان، دختری وفادار و خواهری دادخواه، حالا شانزدهمین سال حبس خود را در زندانهای اوین، سمنان و قرچک ورامین سپری میکند. جرم او؟ نه خیانت به وطن، نه جنایتی علیه بشریت، بلکه تنها یک خواسته انسانی: دانستن حقیقت درباره سرنوشت خواهر و برادرانش که در قتلعامهای دهه ۶۰ به دست رژیم اعدام شدند. این است داستان مریم، روایتی که قلب هر انسان آزادهای را به درد میآورد و شقاوت سیستمی را که او را در بند نگه داشته، عیان میکند.
کودکی در سایه زندان
مریم اکبری منفرد، متولد ۱۳۵۴ در تهران، از همان کودکی طعم تلخ ظلم را چشید. هنوز کودک بود که مادرش، گرجی رشیدیپور، به جرم هواداری از سازمان مجاهدین خلق به زندان افتاد. مریم خردسال، با چشمانی پر از اشک، در ملاقاتهای کوتاه زندان، تنها سایهای از مادر را میدید. اما این تنها آغاز مصیبتهای او بود. چهار تن از اعضای خانوادهاش، سه برادر و یک خواهر، در دهه ۶۰ قربانی اعدامهای بیرحمانه رژیم شدند. علیرضا در سال ۱۳۶۰، غلامرضا در سال ۱۳۶۴، و رقیه و عبدالرضا در قتلعام هولناک تابستان ۱۳۶۷، همگی به اتهام ارتباط با مجاهدین خلق اعدام شدند. مریم، که خود شاهد این فجایع بود، نه تنها عزیزانش را از دست داد، بلکه مادرش را نیز بر اثر فشارهای روحی ناشی از این مصیبتها در جوانی از دست داد. این تراژدی خانوادگی، داغی ابدی بر قلب مریم گذاشت.
بازداشت: شبی که زندگی مریم متوقف شد
شامگاه نهم دیماه ۱۳۸۸، در شبی سرد و بارانی، مأموران امنیتی به خانه مریم هجوم آوردند. مریم، مادر سه دختر خردسال، در حال خواباندن سارا، کوچکترین دختر چهارسالهاش بود. مأموران بیرحم، بدون توجه به التماسهای او برای ماندن نزد فرزندانش، او را از خانه و آغوش کودکانش جدا کردند. به گفته خودش: «به من گفتند برای پارهای توضیحات میبرند، اما هرگز به خانه بازنگشتم.» این آغاز سفری طولانی و دردناک به سوی حبس بیمرخصی بود. مریم، به اتهام «محاربه» و «هواداری از سازمان مجاهدین خلق» اتهامی که بارها آن را رد کرده، در دادگاهی چنددقیقهای به ۱۵ سال حبس تعزیری محکوم شد.
همسرش، حسن جعفری، میگوید: «تنها گناه مریم چند تماس تلفنی با خویشاوندانش در کمپ اشرف بود.» اما این اتهامات، تنها بهانهای برای سرکوب زنی بود که جرأت کرد حقیقت را طلب کند.
دادخواهی: جرمی که مریم را در بند نگه داشت
مریم اکبری منفرد نه تنها قربانی از دست دادن خانوادهاش بود، بلکه به جرم دادخواهی برای آنها نیز مجازات شد. او در سال ۱۳۹۵، پس از انتشار فایل صوتی حسینعلی منتظری درباره قتلعام ۱۳۶۷، شکایتی رسمی در دادسرای تهران ثبت کرد و خواستار روشن شدن جزئیات اعدام خواهر و برادرش شد. او همچنین شکایتی به گروه کاری ناپدیدشدگان قهری سازمان ملل ارائه داد که منجر به بهرسمیت شناخته شدن رقیه و عبدالرضا به عنوان «ناپدیدشدگان قهری» شد. اما پاسخ رژیم به این دادخواهی، نه عدالت، بلکه تشدید آزار بود. مریم تهدید شد، به زندان سمنان تبعید شد، و حتی از درمان بیماریهایش محروم گردید. سازمان عفو بینالملل بارها خواستار آزادی بیقیدوشرط او شده و او را «زندانی عقیدتی» نامیده که تنها به دلیل پیگیری عدالت در بند است.
مادری در قفس
مریم، مادر سه دختر به نامهای زهرا، سارا و دختر خواهر اعدامشدهاش، از مهر مادری محروم شد، میباشد. سارا، کوچکترین دخترش، تنها چهار سال داشت که مادرش را از او گرفتند. این کودکان، که حالا بزرگ شدهاند، سالهاست که همانند مادرشان، تنها در ملاقاتهای کوتاه زندان توانستهاند مادرشان را ببینند. این چرخه تراژیک محرومیت، نه تنها قلب مریم، بلکه قلب فرزندانش را نیز شکسته است. مریم، با وجود این دردها، در زندان به نمادی از مقاومت تبدیل شده است. آتنا فرقدانی، همبندی سابقش، او را «رنگینکمانی از امید» توصیف میکند که حتی در تاریکترین لحظات، دیگران را دلگرم میکرد.
رنج جسم و جان
شانزده سال حبس بدون یک روز مرخصی، جسم و جان مریم را فرسوده است. او از بیماریهای متعددی از جمله اختلال تیروئید، روماتیسم مفصلی، مشکلات کبدی و اخیراً درد شدید نخاعی رنج میبرد. اما رژیم، با شقاوتی بیحد، از دسترسی او به درمان و حتی غذای مناسب جلوگیری کرده است. در سال ۱۴۰۱، مریم در زندان سمنان مورد ضربوشتم قرار گرفت و گردن و دستش کبود شد. این آزارها، همراه با پروندهسازیهای جدید، از جمله محکومیت دوساله اضافی در مهر ۱۴۰۳، نشاندهنده عزم رژیم برای درهمشکستن روح این زن مقاوم است. با این حال، مریم هرگز در برابر دژخیمان، سر خم نکرده و همچنان صدای دادخواهیاش از پشت میلهها به گوش میرسد.
چهره واقعی رژیم آخوندی
داستان مریم اکبری منفرد، آینهای است که چهره واقعی رژیم آخوندی را نشان میدهد: سیستمی که نه تنها عدالت را سرکوب میکند، بلکه حتی از دادن پاسخ درباره محل دفن قربانیانش نیز ابا دارد. این رژیم، با اعدامهای دهه ۶۰، خانواده مریم را نابود کرد و حالا با زندانی کردن او و محروم کردنش از ابتداییترین حقوق انسانی، تراژدی او را عمیقتر میکند. محکومیتهای جدید، تبعید به زندان مخوف قرچک، و ممانعت از درمان، همگی بخشی از استراتژی رژیم برای خاموش کردن صدای دادخواهان است. اما مریم، با ایستادگیاش، به نمادی از جنبش دادخواهی قتلعام شدگان تبدیل شده و چهره واقعی رژیم را به جهانیان نشان داده است.
مریم، نماد مظلومیت و مقاومت
مریم اکبری منفرد، زنی است که در برابر ظلم، نه تنها تسلیم نشد، بلکه به نمادی از مقاومت و دادخواهی تبدیل شد. او، با وجود از دست دادن خانواده، آزادی و سلامتیاش، همچنان برای حقیقت میجنگد. داستان او، تراژدی یک زن بیگناه است که تنها به جرم پرسیدن «عزیزانم کجا هستند؟» سالهاست در بند است. این روایت، نه تنها مظلومیت مریم، بلکه سنگدلی رژیمی که او را زندانی کرده، به تصویر میکشد. جهان باید صدای مریم را بشنود و برای آزادی او و دیگر زندانیان سیاسی بیگناه فریاد بزند.
بیشتر بخوانید:
مبارزات ۱۵۰ ساله زنان ایران – قسمت ششم
- سایت کالج آزادی در شبکههای اجتماعی:اینستاگرام / تلگرام / یوتیوب
لطفا نظراتتان را در کامنت با ما به اشتراک بگذارید.










