فشارهای اقتصادی؛ زخمهای عمیق یک جامعه خسته و آماده قیام
در حالی که بحران اقتصادی به سرعت در حال گسترش است، نشانههای نارضایتی اجتماعی و آمادگی برای قیام به وضوح دیده میشود. حسین سلاحورزی، رئیس پیشین اتاق بازرگانی، از بازنگشتن ۹ میلیارد دلار ارز صادراتی خبر داده؛ موضوعی که نماد ناکارآمدی سیستم اقتصادی است. این در حالی است که پیشبینیها حاکی از تورم بیش از ۵۰ درصدی در سال آینده است. قدرت خرید اقشار حقوقبگیر طی چهار سال اخیر به یکچهارم کاهش یافته و این یعنی سفرههای مردم هر روز کوچکتر میشود.
بحران فقط به آمار و ارقام محدود نمیشود. بیش از ۶.۵ میلیون زن سرپرست خانوار در کشور وجود دارد که تنها ۲۸۴ هزار نفر از آنها تحت پوشش سازمان بهزیستی هستند. میلیونها زن درگیر نبردی روزمره برای تأمین نیازهای ابتدایی زندگی هستند، در حالی که قیمت مواد غذایی در دیماه ۱۴۰۳ نسبت به سال قبل تا ۱۰۳ درصد افزایش یافته است.
اعترافات تلخ؛ وقتی خود نظام هم بوی قیام را حس میکند
مقامات ارشد نظام بهخوبی از وضعیت بحرانی آگاهند. غلامحسین اژهای هشدار میدهد که حل نشدن مشکلات اقتصادی میتواند به بحرانهای امنیتی منجر شود. قالیباف نیز با اشاره به مسئولیت مشترک سران نظام، میگوید: “نمیتوانیم گناه را گردن دیگران بیندازیم؛ همه مسئولیم.”
نتیجهگیری: جامعه در آستانه انفجار
در چنین شرایطی، جامعه در وضعیت انفجار قرار دارد. فشارهای اقتصادی و اجتماعی آستانه تحملی دارند و وقتی از این حد عبور کنند، یک جرقه میتواند قیامی گسترده را شعلهور سازد. نظام تلاش میکند این جرقه را به تعویق بیندازد، اما واقعیت این است که هیچ راهحل پایداری برای مقابله با این بحران ندارد.
در این میان، نقش یک مقاومت سازمانیافته میتواند کلیدی باشد؛ نیرویی که میتواند نارضایتیهای پراکنده را به حرکتی هدفمند برای تغییر و پیروزی تبدیل کند. جامعه آماده است، فقط منتظر همان جرقهای که دیر یا زود زده خواهد شد.
