همبستگی و اعتراض: دانشجویان و مردم دوشادوش هم
در پروسه قیامها، دانشجویان به عنوان موتور اصلی، بهطور معمول از دانشگاه شروع به تظاهرات میکردند و به خیابانها میرفتند و آنجا بود که مردم به آنها پیوسته و حمایت میکردند.
یک شب، در سخنرانی دکتر هزارخانی، دانشجویان در دانشگاه صنعتی به تحصن پرداختند. رژیم درهای دانشگاه را بست و هرنوع ترددی را منع کرد.
در غروب روز بعد، درها باز شد و دانشجویان به خیابانها ریختند و تظاهرات بزرگی شکل گرفت.
این تظاهرات از خیابان ازادی تا نواب گسترش یافت، که نقطه آغاز قیام مردم بود و تا نیمه شب ادامه داشت.
هرچند در این تظاهرات، تعدادی از دانشجویان و بهویژه هواداران سازمان مجاهدین دستگیر شدند، ولی فعالیتهای سیاسی دانشجویان متوقف نشد.
