کشاورزان اصفهان در برابر رژیم، بازتابی از رویارویی جامعه ایران با نظام ولایت

اعتراضات کشاورزان اصفهان از اسفندماه گذشته آغاز شد و تا 14 و 15 فروردین ۴۰۴ ادامه یافت.
کشاورزان همراه با مردم اصفهان آماده شدند تا در 16 فروردین برای بازپس‌گیری زاینده‌رود به صحنه بیایند.
آن‌ها خواستار بازگشت حقابه‌ای بودند که توسط رژیم و پاسداران غارت شده بود.

درد کشاورزان در شعارهایشان آشکار است. آن‌ها هیچ امتیاز ویژه‌ای نمی‌خواهند، فقط حداقل حق خود را مطالبه می‌کنند. این را در شعار «این همه بی‌عدالتی هرگز ندیده ملتی» اعلام کردند.
کشاورزان زاینده‌رود را حق طبیعی و تاریخی مردم اصفهان می‌دانند. شعار می‌دهند: «کشاورز می‌میرد، صدقه نمی‌پذیرد».

آنها مشکلات معیشتی خود را این‌گونه بیان می‌کنند: «عزا عزاست امروز، روز عزاست امروز، زندگی کشاورز روی هواست امروز». و برای زنده‌ ماندن خود و خانواده‌هایشان آب می‌خواهند و می‌گویند: «به اصفهان نفس بدید، زاینده‌رود رو پس بدید!»

نبود آب آنچنان فشاری بر زندگی کشاورزان اصفهان وارد کرده است که فریاد می‌زنند: «رود اگه جاری نشه، اصفهان قیامت می‌شه». و: «حقابه را می‌گیریم، حتی اگر بمیریم».

رژیم قصد داشت اعتراضات کشاورزان اصفهان را سرکوب کند، اما از همراهی مردم با کشاورزان وحشت داشت.
به همین دلیل از تظاهرات روز شنبه بسیار وحشت داشت. رژیم برای جلوگیری از اعتراضات پیش رو جمعه‌شب اقدام به دستگیری گسترده لیدرهای کشاورزان کرد.

در عین حال، برای خاموش کردن خشم روستاییان، آب زاینده‌رود را به مدت ده روز باز کرد. تا با این اقدام فریبکارانه از برگزاری تظاهرات جلوگیری کند.
این موضوع اما نشان داد رژیم در برابر مقاومت کشاورزان عقب‌نشینی می‌کند. همچنین ناچار است به حداقل مطالبات آنها پاسخ دهد.

در اقدامی دیگر رژیم با بستن آب شرب مردم یزد، تبلیغ کرد که اصفهانی‌ها آب را بسته‌اند.
اما کشاورزان اصفهان بارها گفتند که مشکلی با تأمین آب یزد، چهارمحال و سایر مناطق ندارند. اعتراض کشاورزان به مصرف آب بی‌رویه در صنایع نظامی رژیم است. آبی که به مؤسسات وابسته به سپاه داده می‌شود و زمین کشاورزان را خشک می‌کند.

نتیجه‌گیری:

باز شدن موقت زاینده‌رود، یک پیروزی برای کشاورزان زحمت‌کش محسوب می‌شود.
رژیم با وعده‌های فریبنده و رها کردن موقت آب، تلاش کرد اعتراضات را کنترل کند. اما بحران آب حل نشده و دوباره بازمی‌گردد. اعتراضات کشاورزان اصفهان بازتابی از رویارویی کل جامعه ایران با نظام ولایت فقیه است.

رژیم نه توان حل مشکلات را دارد و نه توان سرکوب پایدار را. بی‌شک این اعتراضات به هم پیوسته و در سال ۴۰۴ به قیامی گسترده تبدیل خواهند شد.