لیست مطالب
مبارزات ۱۵۰ ساله زنان ایران – قسمت چهارم
1 به قدرت رسیدن خمینی و اعمال محدودیتهای بیشتر برای زنان
بدنبال پیروزی انقلاب و سرنگونی رژیم سلطنتی، زنان ایران، مسیر را برای آوردن حقوق و آزادیهای اولیه و انسانی خود هموار میدیدند و امید تازهای در دلهای آنها روشن شده بود. به ویژه که زنان در سرنگونی رژیم سلطنتی، نقش مهمی داشتند.
ولی خمینی، با خیانت به اعتماد مردم و سوءاستفاده از باورهای آنها، انقلابی که با رنج و خون انقلابیان مجاهد و فدایی بدست آمده بود را سرقت کرد و روی امیدهای مردم خط بطلان کشید.
هنوز دو هفته از به قدرت رسیدن خمینی نگذشته بود که اصلیترین و پایهایترین حقوق زنان را لغو کرد. قانون حمایت از خانواده لغو شد. حق طلاق به مردان داده شد و زنان را از قضاوت محروم کرد.
و در ۱۶ اسفند سال ۱۳۵۷، در سخنرانی خود اعلام کرد زنان کارمند ادارههای دولتی باید به حجاب اجباری تن بدهند.
2 ایستادگی زنان در مقابل لغو حقوق زنان توسط خمینی
روز ۱۷ اسفند ۱۳۵۷، تعداد زیادی از زنان کارمند از رفتن سر کار خودداری کردند و زنان کارمند وزارت خارجه در بیرون از وزارتخانه دست به تظاهرات زند.
در این روز در حالیکه برف شدیدی میبارید، حدود ۸۰۰۰ زن در دانشگاه تهران تجمع کرده و شعار دادند: «ما انقلاب نکردیم تا به عقب برگردیم». دختران دانش آموز مدرسههای دخترانه و دختران دانشجوی هوادار مجاهدین در حالی که خود حجاب داشتند، علیه حجاب اجباری نیز به تظاهرات زنان پیوستند و در برابر حمله اوباش حکومتی که با شعار «یا روسری یا توسری» به زنان بیحجاب حمله میکردند خود را سپر کردند.
این تضاهرات چند روز ادامه داشت و کیهان ۱۹ اسفند ۵۷ از برگزاری «گردهمایی هزاران زن تهرانی در کاخ دادگستری در اعتراض به حجاب اجباری» خبر داد.
هرچند تظاهرات مسالمتآمیز زنان توسط اوباش حکومتی به شکل وحشیانهای سرکوب شد.
3 مجاهدین و موضعگیری علیه حجاب اجباری
مجاهدین در روز ۲۱ اسفند ۱۳۵۷، در پاسخ به صحبتهای خمینی در مورد حجاب اعلام کردند: «هر موضعگیری خصمانه برای تحمیل جبری هر شکلی از حجاب بر زنان این میهن، نامعقول و نامقبول است. انقلاب ما طبیعتاً نمی تواند جز مبشر آزادی و رهایی تمام اقشار و طبقات و نیروهای مردمی، صرفنظر از هر اختلاف و تمایز جنسی، نژادی، طبقاتی و عقیدتی، باشد. بنابراین، انقلاب ما هیچگونه تردید و انکاری را در آزادی کامل حقوقی و سیاسی و اجتماعی زنان ما نمی پذیرد.»
و تاریخ ثبت کرد که زنان مجاهد مسلمان و معتقد به حجاب، خود در صفوف اول تظاهرات بر علیه حجاب اجباری حضور پیدا کرده و با تمام وجود برای آزادی زنان ایران فریاد برآوردند
4 حضور زنان در جنبش آزادیخواهی – ۱۳۵۷ تا ۱۳۶۰
همعرض با لغو پایهای ترین حقوق زنان توسط خمینی، دستههای چماقدار تحت فرمان خمینی وحشیانه به دکههای فروش نشریه، میزهای کتاب و میتینگهای سیاسی حمله میکردند تا هر نوع صدای آزادیخواهی را خفه کنند.
حضور زنان و دختران جوانان بهپاخاسته که تابوهای زیادی را برای حفاظت از آزادی در این دوران میشکستند، چهره شهرها را تغییر داد.
مردم در سر چهارراهها و نقاط تجمع شهرها، دختران شجاعی را میدیدند که زیر حملههای وحشیانه چماقداران خمینی سر خم نکرده و با بحثهای خود، از آرمان آزادی مردم ایران قهرمانانه دفاع میکردند.
در فروردین ۵۹ پروین صادقی به جرم فروش نشرین مجاهد نابینا شد. در اسفند ۵۹، سیما صباغ خوشکار، دانشآموز ۱۵ ساله و صنم قریشی در خون غلطیدند. و در اویل سال ۶۰، سمیه نقرهخواجا، رویا رحیمی، فاطمه کریمی و ۵ دختر میلیشیا دیگر به شهادت رسیدند.
5 تظاهرات مادران در اردیبهشت ۱۳۶۰
در اعتراض به حملات وحشیانه چماقداران خمینی، انجمن مادران مسلمان هوادار سازمان مجاهدین، در ۷ اردیبهشت ۱۳۶۰، دست به تظاهرات بزرگی در تهران زدند.
باوجودیکه این تظاهرات پیشاپیش اعلام نشده بود، ولی جمعیت آن به ۲۰۰هزار نفر رسید و موج عظیم زنان و مادران آزادیخواه آخوندها را شوکه کرد.
پاسداران وحشیانه به مادران حمله کرده، دو تن از هواداران مجاهدین به شهادت رسیده و دهها تن از زنان و مادران مجروح شدند.
با این وجود مادران شجاعانه ایستادگی کردند و تظاهرات تا مقصد خود که رسیدن به دفتر آیتالله طالقانی بود با موفقیت ادامه یافت و بار دیگر عزم جزم زنان شجاع ایران برای دفاع از آزادی در تاریخ ثبت شد.
6 حضور زنان در تظاهرات نیم میلیونی ۳۰ خرداد ۱۳۶۰
در اعتراض به سرکوب آزادیها توسط خمینی، مجاهدین روز ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ فراخوان به تظاهراتی مسالمت آمیز دادند. تظاهراتی که به حکم مستقیم خمینی که از رادیو پخش گردید، به گلوله بسته شد و دهها دختر و زن جوان به شهادت رسیده و هزاران تن دستگیر و راهی شکنجههای خمینی شدند.
خمینی پردهها را کنار زد و چهره خونریز خود را آشکار کرد. اولین سری اعدامشدگان همان شب، دختران دانشآموز ۱۶ و ۱۷ سالهای بودند که حتی حاضر به دادن اسامی خود نیز نشدند.
روز بعد روزنامه اطلاعات عکس ۱۲ تن از آنان را چاپ کرد و از خانوادهها خواست برای تحویلگیری پیکر دختران اعدام شده که حتی نامشان مشخص نبود، مراجعه کنند.
و سند افتخار دیگری از قهرمانی و رشادت زنان ایران در تاریخ به ثبت رسید.
